BEN EN ÇOKTA…

Ben en çok doğayı düşünürüm.
Sınıf kavgasında etnik ve kültürel
bütün sosyal kavgalarda
doğayı çok önemserim.

Doğa masumdur.
Karşılıksız sunar herşeyi insana.
İnsanlar kendi aralarındaki kavgada
en çok doğayı unuturlar.
Ayakları altındaki toprağa inciterek basarlar.
Kimyasal silahlarla doğayı bütün canlılarıyla vurur yok ederler.

Doğa ve toprak hayatın taşıyıcısı ve nefesidir.
Alevi felsefesindeki yeri senin ayağının altındaki turabı (toprağı) olurum.
Bunun anlamı toprağı kutsamaktır.
Toprağın taşıyıcılığı ve bünyesi
herşeyi temizleyip arındırır.
Yaşama yeniden can kattığı içindir.
Bütün ağırlıklarımızın yükünü
toprak taşır.
Toprak candır toprağında canı vardır.

Egede zeytin ağaçlarına,
Doğuda dağ doruklarındaki zengin
çiçek türlerine çok üzülürüm.
Yapılaşmanın girdiği alanlarda,
herbir zeytin ağacı yetim kalmış
bir çocuk gibidir.

Zeytin ağaçlarına baktığımda,
köklerinden sökülecekleri günü görürüm ölümlerini beklercesine.
Cudide zağroslarda Dersim’de kimyasal silahlarla zengin bitki örtüsünün
çiçek çeşidinin yok edilişine çok üzülürüm.

Toplumların sınıfsal etnik kültürel ve sosyal kavgalarında kirletilen havaya bitki örtüsüne çok üzülürüm.
Ben en çokta vicdanların yaşanan haksızlıklar karşısında ve doğaya yapılanlara sessiz kalmalarına üzülürüm..